وقتي آرايش و پيرايش براي يکديگر صورت گيرد، علاوه بر ايجاد روابط پسنديده اخلاقي و رواني و ازدياد عواطف قلبي موجبات اطمينان
زوجين نسبت به هم را پديد مي آورد و اين که هر دو به اين باور برسند که تمامي علاقه و ارادت خويش را در راه رضايت هم به کار گيرند؛ اينجاست که نه زن به مردي غير از شوي خويش نظر خواهد داشت و نه مردي نسبت به زن ديگري انديشه مي نمايد و امنيتي که از اين رفتار متقابل به دست مي آيد، همه ابعاد زندگي زن و مرد را تحت پوشش قرار مي دهد و هرگونه بدبيني و بي اطميناني در روابط خانوادگي را محو مي کند و بدين گونه پايه هاي نظام خانواده بر اساس حسن روابط و سلامت روحي استوار خواهد شد و اين همان است که قرآن مي فرمايد: «هر کدام حافظ امنيت ديگر و مايه زينت و افتخار همسر مي گردد.»
کليني در فروع کافي اين حديث را از امام رضا(ع) نقل مي کند که حضرت رضا(ع) فرمودند: هيچ فايده اي به کسي نمي رسد بهتر از اين که برايش بانويي باشد که نگاه کردن به او و مصاحبت با او موجب شادماني همسر باشد و در غياب شوهر امانت دار و حافظ حريم خويش و خانواده و اموال شوهر است. از آن جهت که مسؤوليت امنيت رواني خانواده برعهده زن است و کليدهاي عاطفه و رموز ايجاد روابط قلبي به دست اوست، از اين جهت اسلام از زن انتظاري متناسب با اين جايگاهش دارد و در واقع چون سعادت و شقاوت خانواده به بانوي خانه وابسته است در روايات ائمه اهداي بالاترين زينت و نهايت سعادت براي مرد، برخورداري از همسري شايسته، معرفي شده است.
