خانه مهر

به مصداق «جنگ اول بهتر از صلح آخر»، بگذاريد حرف آخرمان را همين اول بزنيم. دوستان! - اينجا
خطابمان به دختر و پسرهاي در آستانه ازدواج است-، بهتر است بدانيد در ايستگاه آشنايي، اگر با طرف مقابلتان رابطه نفساني برقرار کرديد، از آن به بعد ديگر شناختي پديد نمي آيد! پس اگر طالب شناخت مطلوب از شخصيت و منش فرد مورد نظرتان در قالب «همسر آينده» هستيد و مي خواهيد ازدواج موفقي داشته باشيد، از ايجاد روابط نفساني، پيش از رسيدن به شناخت نسبي از او، به جد خودداري کنيد.
کار شناسان نيز بر اين مهم تأکيد دارند که چنانچه دختر و پسر داوطلب ازدواج، پيش از شناخت، بخواهند با يکديگر بيشتر خلوت داشته باشند، دستان هم را بگيرند و ارتباط نفساني برقرار کنند، بطور يقين کشش هاي نفساني، مانع اساسي در فرآيند شناخت بهتر همديگر خواهد بود.
در اين ارتباط، توصيه به خانواده ها اين است که فرصتي فراهم شود تا پسر داوطلب ازدواج چند نوبت و به اندازه کافي، براي نمونه صبح تا شب در خانواده دختر خانم حضور يابد و بدون اينکه ضرورتي براي محرميت در ميان باشد و يا لازم باشد خلوتي با هم داشته باشند، در حوزه نظارتي غيرمستقيم مادر و پدر در فضاي امن خانواده با گفتگو و بحث درباره هدف ازدواج و رسالت همسران که همانا همسران آرامشگر هستند، در موقعيتهايي، رفتار يکديگر را بطور طبيعي محک بزنند؛ از چگونگي لباس پوشيدن تا تقيد به ارزشهاي ديني در آراستگي ظاهر، وقت شناسي و تعهد به قول و وعده، روش واکنش هنگام مواجه شدن با شرايط ناخوشايند و ناکامي ها، شيوه سخن گفتن، پاسخ دادن به تلفن، صحبت با ديگر اعضاي خانواده در موقعيتهاي گوناگون، آداب غذا خوردن و التزام به تقيدات هنگام فرايض ديني از موارد قابل توجه و رگه هاي مهم رفتارهاي شخصي و اجتماعي فرد است که مي تواند در اين جلسات ارزيابي شود.
استفاده از اين روش که با مجوز خانواده دختر داوطلب ازدواج و با حسن تدبير آنها برگزار مي شود، موجب مي شود برخي رفتارهاي ناخوشايندي که مي تواند بعد ها آفات آرامش زوجين شوند، مانند وسواس، برخي عادات نامناسب شخصي، خودبيني و خودمداري، پرخاشگري، وابستگي شديد به سيگار و مواد روانگردان، تا اندازه اي بروز پيدا کند و ارزيابي شود.
همسر آينده را بشناسيد
دکتر غلامعلي افروز، رئيس سازمان نظام مشاوره و روان شناسي کشور درباره ضرورت برگزاري جلسات آشنايي داوطلبان ازدواج مي گويد: بايد اطمينان داشت که امکان نقش آفريني ظاهري و رفتارهاي صوري و تصنعي در موقعيتها و شرايط گوناگون آن هم در جلسات طولاني و متعدد نمي تواند به سادگي مقدور و ممکن باشد.
وي ادامه مي دهد: اگر دختر و پسر داوطلب ازدواج بتوانند در ده ها جلسه آشنايي و در سختي ها و عافيت ها، در خوشايندي ها و ناخوشايندي ها، در کامروايي ها و ناکامي ها، در خوش قولي ها و بدقولي ها، در تنش ها و آرامي ها، در تهديد ها و فرصت ها، در تحقير ها و تکريم ها، در تکذيب ها و تأييد ها، در تنهايي ها و جمع ها، در حضور خودي ها و غريبه ها و در سفر ها و حضر ها نشان دهند مي توانند با اراده راسخ، شخصي دل آرام، آرامشگر و آرامش بخش باشند، قابليت آن را دارند که در زندگي مشترک، همسر قابل اعتماد و آرامش آفريني باشند.
اين روان شناس با تأکيد بر اينکه «داوطلبان ازدواج با گفتگوهاي جدي در حوزه ازدواج و درک رسالت همسران آرامشگر با توجه به ارزشهاي مثبت انديشي، اميدبخشي، گذشت و بخشايشگري، خيرآفريني، تأليف قلوب و صلح آفريني، تلاش مداري و توکل پي مي برند»، مي گويد: به اين ترتيب در جريان اين بحث و بررسي ها، دختر و پسر متوجه مي شوند که طرف مقابل آدمي است بسيار بدبين و بدانديش و داراي سؤظن و يا فردي است بسيار مأيوس و نااميد و خيلي کمال زده است و اصلاً روحيه تلاشمداري ندارد و هميشه براي او نتيجه کار مهم است و نه تلاش براي انجام آن، خيلي خودمدار است و دوست ندارد براي آشتي ديگران کاري انجام دهد، اهل خير و خيرآفريني نيست، خيلي کينه اي است و حاضر نيست قصور يا تقصير احتمالي ديگران و يا رفتار ناروايي که در گذشته نسبت به او صورت گرفته را ببخشد! وي تأکيد مي کند: بديهي است آدم هاي بدبين و نااميد و کينه اي و نتيجه گرا و خودمدار نمي توانند دل آرام باشند و بنابراين نمي توانند آرامشگر همسر خود باشند!
زن و شوهر لباس وجود يکديگرند
به اذعان بيشتر کار شناسان امور خانواده، مهمترين صفت همسر مطلوب آن است که آرامشگر همسر خود باشد، يعني همواره با محبت و مودت، گذشت و ايثار، شجاعت و صداقت، عدالت و صبوري و احسان و بذل همه جاذبه هاي حياتي، جاذبه هاي ظاهر و نگاه و کلام و انديشه و رفتار، در تحقق بخشيدن به رسالت آرامشگري، از هيچ تلاشي براي همسرش دريغ نکند.
مهمترين صفت يک همسر خوب
دکتر افروز درباره مهمترين صفت يک همسر خوب نيز معتقد است: بهترين و مطلوب ترين نوع تفکر در پاسخ به اين پرسش مهم اين است که رابطه زن و شوهري بايد رابطه تن و تن پوش باشد، به اين معني که به تعبير قرآن کريم زن و شوهر لباس وجود همديگر باشند و هميشه و در همه حال عيب ها و کاستي ها را بپوشانند، همديگر را تکريم کنند، به هم گرما بدهند، يکديگر را آراسته نشان دهند و تأييد و دلگرم کنند، همديگر را از آلودگي هاي نفساني حفظ کنند و هميشه براي هم فاخر و نو بمانند و به زندگي هم تنوع بخشند.
چند تا بچه مي خواهيد؟!
يکي از پرسش هايي که در جلسات آشنايي داوطلبان ازدواج بطور معمول مطرح مي شود، نظر طرفين در رابطه با زمان و تعداد فرزندآوري است! به باور کار شناسان امور خانواده، چگونگي پاسخ به اين پرسش بسيار مهم و حياتي، قابل تأمل است، زيرا افراد براساس نگرشها و باور هايشان درخصوص اين موضوعات به تصميم مي رسند.
برخي مي گويند: «من اصلاً بچه نمي خواهم»، يا «پس از 30 سالگي! »، «هر وقت خدا خواست! »، «در اولين فرصت ممکن، چون مادرم آرزو دارد نوه اش را ببيند»، «هر وقت شغل درست و حسابي پيدا کرديم»، «هر وقت تحصيلاتمان تمام شد»، «هر وقت خانه خريديم»، «هر زمان وضع مالي مان خوب شد و بدهي هايمان را داديم»، «پس از اينکه رفتيم خارج! » و... . همه اين پاسخ ها مي تواند مطرح شود، اما واقعيت اين است که «فرزندآوري» از منظر ارزشهاي الهي نيازمند آمادگي کامل رواني و عاطفي زن و شوهر و برنامه ريزي و نيز نيايش است.
بنابراين از منظر بيشتر روان شناسان حاذق و متعهد، با توجه به هدف اصلي ازدواج که همان آرامش بخشي است، شايسته ترين پاسخ آن است که هر وقت براي همديگر مطلوب ترين و محبوب ترين همسر و بر ترين الگوي زوجيت و همسري شديم، براي فرزندآوري برنامه ريزي مي کنيم و از خداوند مهربان طلب فرزندي مي کنيم که سالم و صالح و گرم کننده کانون زندگي مشترکمان باشد.
با هم توافق داريم!
افروز، رئيس دانشکده روان شناسي دانشگاه تهران در گفتگو با «قدس»، توجه به يک نکته را براي داوطلبان ازدواج و خانواده هاي آنها داراي اهميت دانسته و مي گويد: برخي دختر ها و پسر ها پس از يکي دو جلسه صحبت کوتاه اعلام مي کنند که ما ديگر حرفي نداريم و با هم توافق داريم! وقتي از آنها خواسته مي شود بيشتر گفتگو کنند و با هم ويژگيهاي شخصيتي و رسالت همسران آرامشگر را به دقت بررسي کنند، مي گويند:«آخه ديگه حرفي نداريم با هم، چي بگيم؟! »
وي در ادامه مي گويد: همه اين ها نشانگر اين است که آنها هنوز به اهميت و بزرگي امر ازدواج پي نبرده اند و ادراک مطلوبي از فرصت انتخاب خود ندارند، بطوري که گاه به اين داوطلبان ازدواج مي گويم: اگر حالا حرفي براي گفتن نداريد، پس در يکصد سال آينده که زندگي مشترک خواهيد داشت با هم چه صحبتهايي را انجام خواهيد داد؟! توافق مشترک که تنها بر روي رنگها، غذا ها، لباسها، خريد ها و کارکردن ها و درس خواندن ها نيست! !