مفاهيمي مثل تعهد که با معاني و برداشت هايي مثل محدوديت از دست دادن آزادي، فشار، رنج و... همراه مي شود، ريشه در نگرش فرد به جهان اطرافش و زندگي دارد. وقتي هر فرد نگرش و نگاهي به دنيا داشته باشد، همان نگرش را در برداشت ها، احساسات و رفتارهايش منعکس خواهد کرد.در اين ميان کارشناسان و صاحب نظران عوامل ديگري را هم در شکل گيري مفهوم تعهد و تاثير آن بر رفتارها و فشارهاي روحي و رواني که شخص تجربه مي کند، موثر مي دانند.به ويژه در زمينه زندگي مشترک و ازدواج عواملي چون: سازگاري معنوي، سازگاري شخصيتي، خودشناسي آگاهانه، توانايي در برقراري ارتباط با يکديگر (چگونه به حرف هاي همسرمان گوش دهيم و پرسش هاي وي را واضح، مشخص، بدون پيش داوري و کينه ورزي و انتقام جويي پاسخ گوييم)، علاقه دوسويه به يکديگر و... بر ميزان تعهد طرفين موثر است. تعهد، جايگاه و تاثير آن در زندگي مشترک زماني بيشتر اهميت مي يابد که پاي سخن کارشناسان خانواده بنشينيم و از مشکلاتي بشنويم که به دليل تعهد نداشتن يا نگرش هاي اشتباه درباره اين موضوع، ميان زوج ها به وجود مي آيد.
دکتر خدابخش احمدي : يک اشتباه رايج بين زوج هاي جوان اين است که در تب و تاب عشق، شرط و شروطي مي گذارند و براي انجام آن قول هم مي دهند آن هم به صورت کلامي و بيشتر اوقات در دوران نامزدي اما پس از اين که از دنياي فانتزي نامزدي پا به دنياي واقعي مي گذارند، متوجه مي شوند که تفکرات شان با واقعيت هيچ گونه هم خواني ندارد
